Welkom vind ik zo algemeen, wat mij juist interesseerd is de manier waarop.

Luisterend naar de naam Romke Ronnie Sijtsma, geboren op 21 mei 1975, opgegroeid in een tijd waarin mijn idolen net afgetakeld de wereld hadden verlaten. Met die idolen bedoel ik John Lennon en Elvis Presley. Als kind speelde ik met barbiepoppen die in mijn fantasiewereld de moderne versie van Jan Klaasen en Katrijn voor moesten stellen. Leren vond ik nooit iets aan, ik zag het meer als een verplichting tegenover de maatschappij, om niet uitgescheten te worden door de hoge heren. Van kunst en muziek had ik nooit brood gegeten. Wat moet je nou met een kunstenaarsopleiding, vandaar dat ik die wrok had vedrongen. Schilderen kan je niet leren, dat moet je gewoon doen. Dat was hetgeen ik altijd zei.

Jongen je bent niet normaal, dat waren de woorden van de sportleraar die vrij snel in de gaten kreeg dat ik voetbal een afgrijselijk iets vond. Is dat het beeld wat ons te wachten staat, de jongens moeten voetballen en de meisjes moeten hoepelen?

Hoepel allemaal maar lekker op en let maar niet op mij, dacht ik bij mezelf. Als je dood bent is alles voorbij. Er is geen hel en geen hemel, wat ik van plan ben doe ik toch wel. Een jaar of tien geleden ben ik met schilderen begonnen, het leek me gewoon leuk. Als kind was ik wel vaak bezig met vingerverven en het bekladden van pas behangen muren, maar dat deed elk kind.

Tegenwoordig ben ik werkzaam als onderhoudsmonteur en samenwonend met mijn vriendin in het noorden van het land. Doordat het vrijwel een verplichting is geworden om 5 dagen in de week te gaan werken in plaats van 3 dagen hebben we onze hond maar in het bos achtergelaten en twee katten genomen. Die beesten kunnen zichzelf redden als de baasjes aan het werk zijn. Dat word er toch van ons geeist? Gezond doodgaan en dan blijven beweren tot onze 67ste door te blijven werken. Dus niet.